عدم شناخت از مفهوم مرگ مغزی یکی از عوامل اصلی در کاهش اهدای عضو
عدم شناخت از مفهوم مرگ مغزی یکی از عوامل اصلی در کاهش اهدای عضو
۵۵۰ نفر با گروه‌های خونی مختلف در لیست انتظار پیوند عضو در استان قرار دارند

مسئول مرکز فراهم‌آوری اعضا و نسوج پیوندی دانشگاه علوم پزشکی اهواز با اشاره به اینکه استان خوزستان از نظر اهدای عضو در وضعیت متوسطی قراردارد گفت: ۵۵۰ نفر با گروه‌های خونی مختلف در لیست انتظار پیوند عضو در استان قرار دارند هرچند این آمار به دلیل فوت بیماران یا اعزام آن‌ها به شیراز برای پیوند، متغیر است.

دکتر عباس چنانه یکشنبه در گفت و گو با خبرنگار ایرنا اظهار کرد: آمار اهدای عضو در استان خوزستان در سال گذشته، ۲۴ مورد رضایت‌گیری را به ثبت رسانده که از این تعداد، ۳۸ پیوند کلیه و پنج پیوند کبد در اهواز انجام شده است.

وی افزود: همچنین، ۱۳ کبد برای بیماران نیازمند خوزستانی که در لیست انتظار شیراز بوده‌اند، به این شهر منتقل شده است.

چنانه ادامه داد: تاکنون در سال جاری، چهار مورد اهدای عضو صورت گرفته که منجر به پیوند چهار کبد و ۱۲ کلیه شده که یکی از موارد رضایت‌گیری، تنها کبد قابل اهدا بوده است.

مسئول مرکز فراهم‌آوری اعضا و نسوج پیوندی دانشگاه علوم پزشکی اهواز وضعیت فعلی اهدای عضو در استان خوزستان را متوسط ارزیابی کرده و با وجود آمارهای بالای مرگ مغزی، انتظار جهش بیشتری نسبت به سال گذشته وجود داشت.

علل کاهش تمایل به اهدای عضو و راهکارها

وی اظهار کرد: یکی از اصلی‌ترین موانع افزایش تمایل مردم به اهدای عضو، عدم شناخت کافی از مفهوم مرگ مغزی است. بسیاری از خانواده‌ها تصور می‌کنند فرد دچار مرگ مغزی، قابلیت بازگشت به زندگی را دارد و تفاوت آن را با کما نمی‌دانند.

چنانه گفت: کما، آسیب شدید مغزی است که بیمار در آی‌سی‌یو بستری می‌شود و احتمال بهبود یا پیشرفت به سمت مرگ مغزی در آن وجود دارد، در حالی که مرگ مغزی، پایان غیرقابل بازگشت فعالیت مغز است.

مسئول مرکز فراهم‌آوری اعضا و نسوج پیوندی دانشگاه علوم پزشکی اهواز بیان کرد: ضرورت دارد تا رسانه‌ها، دانشگاه‌ها و متخصصان با همکاری یکدیگر، در جامعه روشنگری کرده و تفاوت این ۲ وضعیت را به طور شفاف برای مردم توضیح دهند.

نقش رسانه و فرهنگ‌سازی

وی با تاکید بر اهمیت نقش رسانه اظهار کرد: پرداختن به موضوع اهدای عضو، بزرگنمایی، اهمیت رضایت‌گیری و انتشار اخبار موفقیت‌آمیز پیوندها، نوعی آموزش غیرمستقیم به جامعه محسوب می‌شود و مردم را به نجات جان هم‌نوعان خود تشویق می‌کند.

چنانه با اشاره به اینکه استان خوزستان با تنوع فرهنگی، وجود عشایر و اقوام مختلف، با چالش‌های فرهنگی خاص خود در زمینه اهدای عضو روبرو است اظهار کرد: انتظار می‌رود ائمه جماعات و سخنرانان در مناسبت‌های مختلف، با صحبت در مورد اهدای عضو، به فرهنگ‌سازی در این حوزه کمک کنند.

مسئول مرکز فراهم‌آوری اعضا و نسوج پیوندی دانشگاه علوم پزشکی اهواز اظهار کرد: مردم باید بدانند که اهدای عضو، نوعی باقیات صالحات و یک معامله با خدا است که می‌تواند جان چندین نفر را نجات دهد و چندین خانواده را از غم و اندوه برهاند.

اهمیت زمان در اهدای عضو

وی بر اهمیت زمان در اهدای عضو تاکید کرد و گفت: تاخیر طولانی در رضایت‌گیری، می‌تواند منجر به غیرقابل پیوند شدن کلیه و کبد فرد اهدا کننده شود. در صورت تشخیص مرگ مغزی، که احتمال برگشت در آن صفر است، می‌توان با رضایت خانواده، اعضای بیمار را برای نجات جان دیگران اهدا کرد.

بر اساس این گزارش امسال، چهار مورد اهدای عضو شامل پیوند کلیه و کبد در خوزستان طی انجام اعمال جراحی موفقیت آمیز در بیمارستان گلستان اهواز انجام شد.

اهدای عضو یک فرآیند جراحی است که در آن یک عضو ازکارافتاده با یک عضو سالم از فردی دیگر جایگزین می‌شود. دریافت‌کنندگان عضو معمولا بیمارانی هستند که در مراحل پایانی نارسایی اندام‌های حیاتی قرار دارند. بنابراین عمل اهدای عضو می‌تواند جان آن‌ها را نجات دهد. با این حال، به دلیل کمبود اعضای اهدایی، متاسفانه همه کسانی که به پیوند نیاز دارند به‌ موقع عضو مناسب را دریافت نمی‌کنند.

روزانه افراد زیادی جان خود را به دلیل نیاز شدید به کبد، کلیه، قلب یا سایر اعضای حیاتی از دست می‌دهند. این اندام‌ها می‌توانند از اهداکنندگان زنده یا فوت‌شده به بیماران پیوند شوند. اما همیشه تعداد اهداکنندگان عضو از کسانی که به پیوند نیاز دارند، کمتر است. چرا که بسیاری از مردم هنوز اطلاعات کافی درباره این موضوع ندارند یا در تصمیم‌گیری مردد هستند.

در مرگ مغزی، خونرسانی به مغز متوقف شده، اکسیژن‌رسانی به آن انجام نمی‌گیرد. مغز تمام کارکرد خود را از دست می‌دهد و دچار تخریب غیر قابل برگشت می‌گردد.

اگر چه پس از مرگ مغزی اعضای دیگر از جمله قلب، کبد و کلیه‌ها هنوز دارای عملکرد هستند بتدریج در طی چند روز آینده از کار خواهند افتاد. بیمار مرگ مغزی، صحبت نمی‌کند، نمی‌بیند، به هیچ‌یک از تحریکات خارجی پاسخی نمی‌دهد و بدون استفاده از دستگاه تنفس مصنوعی قادر به تنفس نخواهد بود.